Die ouderdom en oorsprong van die Henogiese geskrifte is ingewikkeld. 1 Henog is nie as 'n enkele boek geskryf nie, maar bestaan uit verskillende boekdele en tradisies wat oor 'n lang tydperk saamgestel en verenig is. Ook 2 Henog het 'n ingewikkelde teksgeskiedenis.
Geleerdes onderskei tussen die datum van 'n spesifieke manuskrip, die tydstip van samestelling, en die ouderdom van die tradisies daarin. Die Dooie See-rolle toon dat dele van 1 Henog reeds in die 3de en 2de eeu v.C. bestaan het. Boeke soos die Boek van die Wagters, die Astronomiese Boek, die Droomvisioene en die Brief van Henog verteenwoordig verskillende fases hiervan. Dieselfde geld vir Bybelboeke soos die Torah en Daniël: 'n latere manuskrip beteken nie dat die materiaal self eers op daardie datum ontstaan het nie.
Histories-kritiese benaderings aanvaar gewoonlik nie dat profesieë die toekoms voorspel nie, en dateer sulke gedeeltes dikwels ná die gebeure wat dit beskryf (vaticinium ex eventu). Hoewel dit 'n nuttige historiese metode is, is dit nie 'n neutrale bewys dat 'n profesie noodwendig pas ná die gebeurtenis geskryf is nie; dit weerspieël bloot die benadering se uitgangspunte.
Tog is daar beslis tekens van latere redaksie in die tekste. Verskille in taal, styl en teologie wys dat redakteurs ouer tradisies saamgevoeg en uitgebrei het. Hoewel hierdie latere lae vir sommige soos 'n vorm van "onsuiwerheid" kan voel, bied dit fassinerende insig in hoe antieke gemeenskappe die hemelruim, engele, die tempel en die eindtyd verstaan het. Al is dele later bygevoeg, bly die vraag: Waar het hulle aan die idees gekom? Was dit 'n mondelinge of skriftelike waarheid wat vir eeue oorgedra en bewaar is voor dit op skrif gestel is—iets wat antieke Israel eenvoudig aanvaar en geglo het?
Kies die "I Henog (Etiopies)" of "II Henog (Slawies)"-oortjie om die tydlyn te sien.
